गेले काही दिवस बेबलॉश्कीला खूपच जास्त काम पडलं होतं. काम एकदम महत्त्वाचं होतं, ऑफिसमधल्या सर्व वरिष्ठांच त्यावर लक्ष होतं. शेवटी जेव्हा सर्व गोष्टी करून संपल्या तेव्हा बेबलॉश्की आतुरतेनी वरिष्ठांच्या प्रतिक्रियेची वाट पाहू लागला. पुढचे काही दिवस काहीच कळलं नाही तेव्हा त्याला थोडसं अस्वस्थ वाटू लागलं आणि पुढच्या चार दिवसांनी त्याला टेन्शनच आलं. त्याला असं महत्त्वाच्या घडामोडींच्या मधे असणं कससंच वाटू लागलं होतं. शेवटी त्याने विचार केला “बहुतेक कामाचा ताण पडतोय जास्त, कुठंतरी निवांत भटकायला गेलं पाहिजे, काळं-हिरवं मांजर पण कंटाळलंय. एखाद्या हिरव्यागार झाडांच्या सानिद्ध्यातल्या काळ्या मातीच्या प्रदेशात जावं. मांजराला छान वाटेल तिथं, कॅमोफ्लाज झाल्यासारखं. कधी-कधी आपल्याला कोणी वेगळं काढून ओळखत नाही हे सुखावणारं असतं!”
दोन आठवड्यांनी कंपनीला मोठा फायदा झाल्याबद्दल सर्व कर्मचाऱ्यांना कौतुकाची इ-मेल पाठवण्यात आली. बेबलॉश्की त्या रविवारी मांजराबरोबर जवळच्या एका गडावर फिरायला गेला. तिथल्या गर्द वनराईत झाडाच्या सावलीत त्याला गाढ झोप लागली. कोणीही त्याला डिस्टर्ब केलं नाही आणि मांजर मनमोकळेपणानं उंडारत राहिलं.