बेबलॉश्कीने त्या दिवशी कॅमेऱ्याचे लेन्सेस स्वच्छ केले आणि मेमरी रिकामी केली. मग सायकलवर टांग मारून बेबलॉश्की आणि पुढच्या बास्केट मधे मांजर असे दोघं गावाबाहेर भटकंतीला निघाले. चाकाखालचा रस्ता संपला आणि पायवाट लागली तेव्हा बेबलॉश्कीने एक छानदार झाड पाहून सायकल लावून टाकली. नुकताच पाउस पडून गेल्यामुळे सगळीकडे सुंदर हिरवळ होती. बेबलॉश्की मजेत शीळ मारत कुरणातून फिरू लागला आणि मांजर खुशीत आलं. तिथे मेंढ्यांचा एक मोठा कळप दोन मेंढपाळांना घेऊन आला होता. बेबलॉश्कीने मेंढपाळांशी गप्पा मारल्या, नावा-गावाची चौकशी केली आणि मेंढ्यांचे फोटो काढले तर चालतील का असं विचारलं. मेंढपाळ स्वभावाने चांगला होता, तो म्हणाला हवे तितके फोटो काढा. बेबलॉश्कीने कळपाचे, मेंढीच्या पिल्लाचे, मेंढ्यांबरोबर मांजराचे असे अनेक कलात्मक फोटो काढले. फोटो छान आले आणि तो विचार करू लागला “हे  फोटो वर्तमानपत्राच्या निसर्गावरच्या पुरवणीसाठी द्यावेत, कुणी सांगावं कदाचित नॅशनल जिओग्राफिक सारख्या मॅगझीनलाही आवडतील हे फोटो! पुढे कधी अंतर्राष्ट्रीय प्रदर्शनही भरवता ये ईल…” बेबलॉश्कीचा उत्साह आणि विचारांचा प्रवाह ओसंडून जात होता…तेव्हढ्यात मेंढपाळ कौतुकाने म्हणाला “चांगला छंद आहे तुमचा, काही काही लोकांना आवडतं प्राण्यांचे फोटो काढायला तर काही लोकांना बघायलाही नाही आवडत असे फोटो!” बेबलॉश्की हे ऐकुन एकदम चमकला, प्राण्यांचे फोटो बघायलाही न आवडणारे अनेक लोक त्याला माहीत होते. बेबलॉश्की खिन्न हो ऊन परत निघाला. त्यावेळी काळं हिरवं मांजर एका बऱ्यापैकी मोठ्या मेंढीला घाबरवण्याच्या प्रयत्नात होतं, ते अनिच्छेनेच बेबलॉश्कीबरोबर निघालं.
परतीच्या सुंदर हिरव्या गार वाटेवर वाऱ्याच्या झुळूकी अंगावर घेत बेबलॉश्की प्राण्यांचे फोटो आवडणाऱ्या लोकांचा विचार करू लागला!