बाहेर ऊन रणरणत होतं आणि काळं-हिरवं मांजर ध्यानस्थ बसलं होतं. बेबलॉश्की कोपऱ्यात कुठल्याशा काळ्या डब्याशी चाळा करत बसला होता. अशा शांत वातावरणात नेहमीच होतं त्या प्रमाणे एक वादळ “गुण-गुण” करत मांजराच्या नाकाभोवती घोंघावू लागलं. मांजराने चमकून डोळे उघडले तर एक मोठ्ठा भुंगा त्याच्या समोर आला. मांजराने तत्परतेने भुंग्याला एक सणसणीत पंजा मारला पण भुंगा बचावला आणि त्वेषाने गुण-गुणु लागला. त्यात भर म्हणून बेबलॉश्की मोठ-मोठ्याने ही-ही करत हसायला लागला. हे पाहून मांजर इरेला पेटलं आणि त्यानं भुंग्याला पंजा मार, त्याच्यावर उडी मार असं काहीबाही करण्याचा सपाटाच लावला. मग थोडा वेळ खूपच गोंधळाचं वातावरण तयार झालं. भुंगा मांजराला न जुमानता ऐटीत उंडारत होता त्यात बेबलॉश्कीने जोरजोरात काळा डब्बा उडवत त्या दोघांभोवती विचित्र आदिवासी नाच करायला सुरूवात केली. मांजर मग जास्तच चेकाळलं आणि त्यानी भुंग्यावर एक जोरदार हल्ला चढवला. भुंगा भेलकांडत खाली येऊन पडला आणि मांजराने त्वरित झडप घालून त्याला तोंडात कोंबलं. पण दुसऱ्याच क्षणी त्यानी भुंग्याला बाहेर ओकून टाकलं कारण भुंगा भलताच बेचव आणि कडक हाडांचा होता! बेबलॉश्की ने लगेच भुंग्याकडे धाव घेतली आणि कसंबसं त्याला त्याच्या पायांवर उभं केलं. बेबलॉश्कीनी भुंग्याला उडण्यासाठी खूप विनवण्या केल्या पण भुंगा जागचा हललाच नाही. मग बेबलॉश्की वेड्यासारखा हातातल्या काळ्या डब्ब्यावर खूप वेळ हात मारत राहिला, पण भुंगा तटस्थपणे आकाशाकडे डोळे लावून शुन्यात बघत राहिला.
मांजराला उगाचाच कसंनुसं वाटलं आणि एक उसासा टाकून ते परत ध्यानस्थ झालं.