शनिवारची सकाळ होती आणि बेबलॉश्की मुळीच अंघोळीला जायला तयार नव्ह्ता. मांजराने मात्र उठल्या उठल्या अंग चाटून टाकलं होतं आणि ते खाणं मिळण्याची वाट पहात बसलं होतं. बेबलॉश्कीकडे त्याने रागावलेल्या डोळ्यांनी पाहून झालं होतं पण बेबलॉश्की काही बधत नव्हता. शेजारच्या काकू जेव्हा त्याच्यासाठी वाटीभर पोहे घेऊन आल्या तेव्हा त्यांनीसुद्धा बऱ्याच नापसंतीने त्याच्याकडे पाहिलं होतं. त्यानंतरही तासभर बेबलॉश्की पोहे खात टीव्ही समोर बसून राहिला. मांजराला असं वाटलं की आज बेबलॉश्की रात्र होइपर्यन्त काही हलणार नाही आणि त्याला काही खायला देणार नाही. मग मांजर खिडकीबाहेर उडी टाकून खाण्याच्या शोधात निघून गेलं.
तासाभराने जेव्हा मांजर आलं तेव्हा बेबलॉश्की इंचभरही हलला नव्हता. मांजराला फक्त एक बारीकसा उंदीरच काय तो मिळाला असल्यामुळे ते उदास होऊन विचार करू लागलं, “आता बेबलॉश्की असं किती दिवस करणार कोणास ठाउक, हे असं आठवडाभर जरी चाललं तर गल्लीतले सगळे उंदीर संपून जातील मग खायचं तरी काय? आणि बेबलॉश्की तरी काय खाईल? शेजारच्या बाई काही नेहमी नेहमी खाण्याची वाटी देत नाहीत काही…”
मांजराच्या विचार-साखळीला थांबवत फोनची घंटा वाजली. बेबलॉश्कीनी नाखुशीनेच फोन उचलला आणि मिनीटभर उत्साहाने बोलत राहीला “हो हो ये ना, मी तयारच आहे.. हो घरीच डिनर करू, एव्हढा स्वयंपाक येतो की मला!”
अचानक अर्धा तास घरात मग तुंबळ युद्धंच झालं, बेबलॉश्कीची आंघोळ, घरातला कचरा, धुण्याचे कपडे, पुस्तकांची लावालावी, किचन मधली साफसफाई धुमधडाक्यात पूर्ण झाली. मांजर हे सगळं बघून चक्रावूनच गेलं पण आता आपल्याला खायला मिळेल अशी बारीक आशा ही त्याला वाटायला लागली. त्याच्या मनातलं ओळखल्याप्रमाणे बेबलॉश्की खाण्याची बशी घेऊन मांजरापुढे बसला “हां खाऊन घे आत्ताच, नंतर त्रास नको काही, आज नीना येणार आहे इकडे!”
मांजराने या बडबडीकडे अर्थातच दुर्लक्ष केलं आणि बशीवर हल्ला केला. जेव्हा दाराची बेल वाजली आणि बेबलॉश्की टुणकन उठून दार उघडायला गेला तेव्हा घराप्रमाणेच मांजराची बशी देखील स्वच्छ झाली होती.