अनेक लोकांनी दार वाजवलं त्या दिवशी! काहींना कसल्या कसल्या बिलांचे पैसे हवे होते तर काहींना काय काय गोष्टी बेबलॉश्कीला स्वस्तात विकायच्या होत्या. पण बेबलॉश्की तरी काय करू शकणार होता? सहा वर्षं पुरतील इतक्या टीकाऊ साबणाच्या वड्या किंवा लहान मुलांच्या गंमत गाणी-गोष्टींचा संच त्याच्या काहीच उपयोगाचा नव्हता. बेबलॉश्कीला वाटलं अशा परीस्थीतीत नेहमीच होतं त्याप्रमाणे त्याला खूप वाट बघायला लागणार आहे. “जेव्हा एखादी गोष्ट पटकन घडावी असं वाटतं तेव्हा ती नेहमीच घडायला उशीर लावते आणि कधी-कधी तर ती घडतच नाही असंही होतं…” प्रत्येक विचरासरशी बेबलॉश्की अजूनच उदास होत होता.
बेबलॉश्कीची परिस्थिती अजून किती तरी बिकट होऊ शकली असती पण तसं व्हायच्या आधीच नीना घरात अवतरली!
बेबलॉश्कीने आनंदाने उडीच मारली, “जग खूप सुंदर आहे, नेहमीच इथे चांगल्या गोष्टी घडतात आणि चांगल्या लोकांच्या बाबतीत तर हमखासच…” असं काहीबाही बेबलॉश्कीच्या मनात तरळू लागलं!
“बेबलॉश्की! कित्ती गोड दिसतोय तुला हा शर्ट! ए तुझं मांजर कित्ती गोड आहे रे! ये शोनुल्या माझ्याजवळ, गुंडाच तो कित्ती गोड गोड आहेश तू!”
काळं-हिरवं मांजर चढाई करून येणाऱ्या मुलीला बघून बावचळून गेलं. “या मुलीजवळ जाण्याचा प्रश्नच उद्भवत नाही!” मांजर जोरानी ओरडलं. बेबलॉश्की खूपसे हातवारे करून मांजराला सभ्य वागण्याची विनवणी करू लागला. पण मांजराचा आवेश बघता आता ते काय करणार आहे या विचाराने त्याने भयंकर घाबरून पाहिलं तर मांजर त्याच क्षणी खिडकीतून उडी मारावी की या मुलीला बोचकारावं या ऑप्शन्स चा विचार करत होतं. अचानक एक वेगळाच प्रकार घडला, नीनानी पर्समधून एक छानदार कपकेक काढला आणि मांजरासमोर धरला. दुसऱ्याच क्षणी मांजर नीनाच्या मांडीवर बसून मजेत केक खाऊ लागलं आणि बेबलॉश्कीचा जीव भांड्यात पडला!
पण त्याच क्षणी त्याच्या मनात विचार आला “नीनाला मांजर फारच आवडलंय, आता नीना फक्त मांजराबरोबरच खेळत बसेल की काय? कदाचीत ती फक्त मांजरालाच भेटायला येइल इथून पुढे, किंवा मांजराला बाहेरच्या बाहेरच भेटून निघून जाईल!” बेबलॉश्कीचा जीव एकदम कासावीस व्हायला लागला.
तोच एक वेगळाच प्रकार घडला, नीनानी पर्समधून एक भलंमोठं खोकं काढलं. बेबलॉश्कीनं विचारलं “काय आहे हे?”
“१००० तुकड्यांचं मोट्ठं जिग-सॉ पझल! जेवता जेवता खेळूया?”