दुपारच्या वेळी जेव्हा सर्व मांजरं आपापल्या घरात राहणं पसंत करतात त्यावेळी काळ्या-हिरव्या मांजराला तसंच केल्यामुळे एकटेपणाला सामोरं जावं लागलं होतं. त्यामुळेच की काय त्याला त्याच्या एका जुन्या सवंगड्याची आठवण झाली. आठवण झाल्यासरशी त्याला भेटणं अपरिहार्यच होतं… पण तो होता तरी कुठं? मांजराला शेवटचं त्याला सोफ्याखाली पाहिल्याचं आठवलं पण आता तो तिथं नव्हता हे पाहून मांजराला आश्चर्यच वाटलं, “तो कधीच एकटा कुठं पळून जात नाही… कधीही त्रास देत नाही, तो दुसऱ्या उंदरांसारखा नाहीच खरंतर… दिसतो पण कसा गोरा गोरा आणि त्याच्या कापडी पोटानी नाकाला कसल्या गुदगुल्या होतात…हीही ..हीही…” मांजराला आठवूनच हसायला यायला लागलं.
मांजराचा दंगा ऐकून बेबलॉश्कीनी आठ्या पाडून त्याच्याकडे पाहिलं. मांजराला आता पहिल्यांदाच बेबलॉश्कीबद्दल शंका वाटू लागली “बेबलॉश्कीनी तर कापडी उंदराला खेळायला नेलं नसेल???!!” लगेच मांजर बेबलॉश्कीच्या खोलीत गेलं आणि तिथलं दृश्य बघून क्षणभर भयचकीत होऊन उभं राहिलं. एका उंच दोरीवर कापडी उंदराला चिकटवलं होतं आणि त्याच्या शेपटीतून पाणी ठिपकत होतं! अर्थ उघड होता, मांजराचा संशय बरोबर होता, बेबलॉश्कीनीच उंदराला इतक्या उंच चिकटवलं होतं! आता कुठच्याही परिस्थीतीत उंदराला सोडवायलाच हवं होतं. मांजरानी जिवाच्या आकांतानी उड्या मारायला सुरूवात केली.
शेवटी मांजराच्या प्रयत्नांना जेव्हा यश आलं आणि उंदीर त्याच्या हाती आला तेव्हा तो आश्चर्यकारकरीत्या जास्त गोरा आणि मऊ झाल्याचं त्याला जाणवलं!