अ)

उडती तबकडी कशीबशी हेलपांडत भिंतीच्या मागच्या बाजूला उतरली. लगेचच तबकडीचं दार उघडलं आणि बारनू बाहेर पडला. उतरताच त्यानं इकडे-तिकडे बिलकुल न बघता नाकासमोर चालायला सुरूवात केली. तसं करणं खरंतर फारसं सोयीचं नव्हतं कारण नाकासमोर एक सरळसोट भिंत उभी होती! पण बारनू तरी काय करणार होता बिचारा? एकतर त्याच्या तबकडीनं गपगार व्हायला जी जागा निवडली होती ती त्याच्या नकाशात नोंदलेलीच नव्हती आणि त्याहीपेक्षा वाईट म्हणजे अशी काही ठिकाणं ब्रह्मांडात अस्तित्वात आहेत हेच त्याला माहीत नव्हतं. मग अशावेळी त्याच्या ग्रहावर प्रसिद्ध असलेली एक म्हणच त्याच्या उपयोगी आली “अनोळखी ग्रहावर नाकासमोर चाला आणि इकडे-तिकडे ढुंकुनही पाहू नका.” पण याच म्हणीमुळे खरंतर बारनूचा भिंतीवर आपटून आता कपाळमोक्षच होणार होता इतक्यात “ड्रक ड्रक ड्रॅव ड्रॅव” असा संकेत देत इंधन-शोधक बेडुक उसळ्या मारू लागला. इं-शो बेडकाकडे दचकून बघत बारनू त्यानी दर्शवलेल्या दिशेला गेला.
एका विचित्र लांबोडक्या मेजावर एक भलंमोठं पिंप मोठ्या आढ्यतेनं उभं होतं. इं-शो बेडकाने पिंप बघताच त्याच्यावर झेपच घेतली. इं-शो बेडकाचा उसळता आत्मविश्वास पाहून बारनूनं त्वरेनं पिंपाचं झाकण उघडलं. आता इंधन प्यायचं नी लगेच वाटेला लागायचं असा सुखद विचार बारनूच्या मनात घोळू लागला. चालकाच्या पोटात पुरेसं इंधन असेल तर तबकडी वाट्टेल तितकी उडू शके. पण पिंपाच्या आत डोकावताच बारनूला मोठा धक्काच बसला. आतलं द्रव इंधन नव्हतंच! ते होतं सोनेरी केशरी मावळत्या ताऱ्याच्या रंगाचं मिश्रण. बारनू गोंधळून काय करावं याच्या विचारात पडला इतक्यात त्याच्या मागून जोराचा कोलाहल ऐकू येऊ लागला आणि तो आवाज क्षणोक्षणी वाढू लागला. बारनूच्या जिवाचा एकदम थरकाप उडाला. कानोसा देऊन ऐकल्यावर बारनूची खात्री पटली की येणारा प्राणी आकारानी भयंकर मोठा आणि अनेक पाय असलेला किडा असावा. त्याच्या पायांचा फतॅक फतॅक आवाज अगदी जवळ येऊन ठेपला आणि बारनूनं पुढचा मागचा विचार न करता पिंपातला द्रवपदार्थ गटागट पिऊन टाकला. आणि लगेचच तबकडीच्या दिशेनं पलायन केलं. पाठोपाठ इं-शो बेडकानी चपळाईने तबकडीत उडी मारली आणि दार बंद झालं.
इं-शो बेडकाचं इंधनाविषयीचं म्हणनं बरोबर असावं कारण तबकडी थडथडू लागली आणि परत उडती होऊन अंमळ जास्तच वेगानी अवकाश कापू लागली.

ब)

तीन ते पाच वयोगटातल्या मुलांचे घोळकेच्या घोळके शाळेच्या हॉल मधे शिरले. एकमेकांबरोबर मस्ती करत, किंचाळत असलेली मुलं टेबलावरच्या खाऊच्या दिशेनी झेपावली. वार्षिक संमेलनाच्या कार्यक्रमात नाचून गाऊन आलेली मुलं तहानली-भुकेजली होती. पण आधी कोण नंतर कोण च्या गडबडीत सरबताचा पिंप धडक बसून उपडा पडला! क्षणभर सगळे स्तब्ध झाले. सगळ्यात छोटी मुलं सरबत वाहून गेलं या कल्पनेनी रडं पसरायला लागली. पण पिंपातून काहीच वाहून गेलं नाही कारण पिंप खडखडीत रिकामं होतं!
शेवटी साईनाथ बालक मंदीराच्या मुलांना केक्स आणि वेफर्स वरच भागवावं लागलं कारण ऑरेंज सरबत कुठे गायब झालं हे कोणाला कधीच कळलं नाही.