आजचा दिवस काही बेबलॉश्कीसाठी बरा दिसत नव्हता. त्यानी सकाळी कॉफीत साखरेऐवजी मीठ घातलं, मग नीनाच्या ऐवजी भलत्याच कुणालातरी फोन लावला. हे सगळं कमी की काय म्हणून त्याने धुतलेलेच कपडे परत धुवून काढले! आपण खूप वेंधळ्यासारखं वागतोय हे त्याच्या लक्षात आलंच दुपारपर्यंत. मग त्याला फार ओशाळवाणं वाटायला लागलं.

तसं बघायला गेलं तर असे प्रसंग बेबलॉश्कीच्या आयुष्यात वरचेवर घडत, तो एकटा असतानाच नाही तर चांगल्या चार-दोन लोकांच्या साक्षीने घडत. एकदा जेवताना शर्टावर दही सांडलं आणि सगळे हसले तर एकदा तो वेगवेगळे सॉक्स घालून ऑफीसमधे गेला आणि सगळ्यांच्या ते लक्षात आलं. वाढदिवस विसरणं ठीक, पण बऱ्याचदा बेबलॉश्की वाढदिवस नसताना मित्र-मैत्रिणींना छानसं बर्थडे ग्रीटिंगकार्ड देत असे. खरंतर बेबलॉश्की आता चांगला मोठा झाला होता, असे प्रसंग त्याने निर्माणच होऊ द्यायला नको होते आणि असं काही झालंच तर ते किमान मनाला तरी लावून घ्यायला नको होतं. पण यातली कुठचीच गोष्ट त्याच्याचाने होत नव्हती. त्याला तर जुन्या गोष्टी नुसत्या आठवल्या तरी लाजल्यासारखं व्हायचं. मग असे नकोसे विचार डोक्यात नाचायला लागले की नकळतच तो एक गाणं गुणगुणायला लागायचा.

“निळ्या पाण्यात निळी शाई

मला काही आठवत नाही!

मला काहीच आठवत नाही!”

आताही तो हे गाणं बऱ्याच मोठ्या आवाजात गायला लागला होता.

काळ्या-हिरव्या मांजराला हा प्रकार बिलकुलच आवडला नाही. पण बेबलॉश्कीच्या या आचरट वागण्याचं काय करावं हे त्याला काही कळेना. शेवटी एक उसासा टाकून ते स्वत:शीच म्हणालं, “असा भेसूर आवाज काढल्याबद्दल बेबलॉश्कीला स्वत:बद्दल खूपच ओशाळवाणं वाटायला पाहिजे खरंतर!”.