“हं, कुठला रंग?” मेजा मागच्या मोठ्या माणसानं बारनूला विचारलं.
“केशरी.”
“आणि सापडलं कुणाला?”
“इंधन-शोधक बेडकाला.” यावर मेजा मागचा मोठा माणूस खुष होऊन स्वता:शीच हसला. शेवटी इं-शो बेडकांना भरती करून घेण्यात त्याचाच मोठा सहभाग होता.
“पण तुझी खात्री आहे ना?”
“हो हो, मी रीडींग्स तीनदा पडताळून पाहीली. जातानापेक्षा येतानाचा वेग ३०% जास्त होता.”
“आणि हे त्या पदार्थामुळे झालंय असं तुला वाटतंय… हं इंटरेस्टींग.. आपल्याला त्या पदार्थाचं विश्लेषण करायला हवं. तू काही नमुना बरोबर आणला आहेस?”
“नाही.”
“मग इं-शो बेडकानी आणलाय?” मोठ्या माणसानी आशेनी विचारलं.
“नाही.” इं-शो बेडकाच्या सारख्या सारख्या येणार्‍या उल्लेखानं किंचीत चिडून बारनूनं कोरडं उत्तर दिलं.
“मग ते स्वत:च तुमच्याबरोबर उडत आलंय?”
“नाही, ते त्या प्रकारचं द्रव नसावं”
“मग तुला परत जावं लागेल.”
“काय??!! पण ते शक्य नाहीये, तो ग्रह आपल्या नकाशातच नाहीये!”
मोठ्या माणसानं नाराजीनं डोकं हलवलं. या प्रकरातल्या कित्येक गोष्टी त्याला खूप खटकत होत्या. हा मुलगा वेगळ्या ग्रहावर पोचलाच कसा? तिथे त्याला विशेष वेगळं इंधन मिळण्याची शक्यता तरी किती होती? साधी नेहमीची रूटीन फेरी करताना अशी गोष्ट कशी घडली? मोठ्या माणसाला हा प्रकार नक्कीच फारसा पटला नव्हता.
“मला १५ दिवसात त्या पदार्थाविषयी पूर्ण माहिती हवी आहे.”
बारनूला एव्हाना कसंनुसं व्हायला लागलं होतं. त्या ग्रहावरून घाईघाईनं निघाल्यामुळे त्याला नीटसं कळलंच नव्हतं की ते ठिकाण कुठं आहे. १५ दिवसात ते शोधणं अशक्यच होतं. त्याला श्वास कोंडल्यासारखा वाटायला लागला. जर त्याला हे जमलं नाही तर पुन्हा त्याला कुठचंही जबाबदारीचं काम मिळणार नव्हतं, म्हणजे अवकाशात परत जाण्याचा प्रश्नच नव्ह्ता. तसं झालं तर ते फारच वाईट होतं. बारनूच्या पोटात गोळा आला. त्याचा चेहरा वेडावाकडा झाला आणि पाय कापायला लागले. मोठा माणूस दचकून बारनूकडे पाहू लागला. बारनूला हात द्यायला तो उठला तोच बारनूचे पाय लटपटून तो गुढघ्यावर बसला. मोठ्या माणसाने घाबरून त्याच्या सहकार्‍यांना हाकारलं. पण ते येण्याआधीच बारनू जोरात थरथरला आणि मोठा माणूस डोळे फाडून बघत असतानाच त्यानी एक मोठा ढेकर दिला! मोठा माणूस दचकून मागे सरकला. या मुलाला काय झालं असावं याचे चित्र-विचित्र विचार त्याच्या मनात येऊ लागले. तो बारनूकडे संशयाने बघत राहिला पण बारनूला मात्र आता हलकं आणि छान वाटू लागलं होतं.
पण हा काय विपरीत प्रकार घडला याचं कारण मात्र त्याला काही सांगता आलं नाही.

अ)

उडती तबकडी कशीबशी हेलपांडत भिंतीच्या मागच्या बाजूला उतरली. लगेचच तबकडीचं दार उघडलं आणि बारनू बाहेर पडला. उतरताच त्यानं इकडे-तिकडे बिलकुल न बघता नाकासमोर चालायला सुरूवात केली. तसं करणं खरंतर फारसं सोयीचं नव्हतं कारण नाकासमोर एक सरळसोट भिंत उभी होती! पण बारनू तरी काय करणार होता बिचारा? एकतर त्याच्या तबकडीनं गपगार व्हायला जी जागा निवडली होती ती त्याच्या नकाशात नोंदलेलीच नव्हती आणि त्याहीपेक्षा वाईट म्हणजे अशी काही ठिकाणं ब्रह्मांडात अस्तित्वात आहेत हेच त्याला माहीत नव्हतं. मग अशावेळी त्याच्या ग्रहावर प्रसिद्ध असलेली एक म्हणच त्याच्या उपयोगी आली “अनोळखी ग्रहावर नाकासमोर चाला आणि इकडे-तिकडे ढुंकुनही पाहू नका.” पण याच म्हणीमुळे खरंतर बारनूचा भिंतीवर आपटून आता कपाळमोक्षच होणार होता इतक्यात “ड्रक ड्रक ड्रॅव ड्रॅव” असा संकेत देत इंधन-शोधक बेडुक उसळ्या मारू लागला. इं-शो बेडकाकडे दचकून बघत बारनू त्यानी दर्शवलेल्या दिशेला गेला.
एका विचित्र लांबोडक्या मेजावर एक भलंमोठं पिंप मोठ्या आढ्यतेनं उभं होतं. इं-शो बेडकाने पिंप बघताच त्याच्यावर झेपच घेतली. इं-शो बेडकाचा उसळता आत्मविश्वास पाहून बारनूनं त्वरेनं पिंपाचं झाकण उघडलं. आता इंधन प्यायचं नी लगेच वाटेला लागायचं असा सुखद विचार बारनूच्या मनात घोळू लागला. चालकाच्या पोटात पुरेसं इंधन असेल तर तबकडी वाट्टेल तितकी उडू शके. पण पिंपाच्या आत डोकावताच बारनूला मोठा धक्काच बसला. आतलं द्रव इंधन नव्हतंच! ते होतं सोनेरी केशरी मावळत्या ताऱ्याच्या रंगाचं मिश्रण. बारनू गोंधळून काय करावं याच्या विचारात पडला इतक्यात त्याच्या मागून जोराचा कोलाहल ऐकू येऊ लागला आणि तो आवाज क्षणोक्षणी वाढू लागला. बारनूच्या जिवाचा एकदम थरकाप उडाला. कानोसा देऊन ऐकल्यावर बारनूची खात्री पटली की येणारा प्राणी आकारानी भयंकर मोठा आणि अनेक पाय असलेला किडा असावा. त्याच्या पायांचा फतॅक फतॅक आवाज अगदी जवळ येऊन ठेपला आणि बारनूनं पुढचा मागचा विचार न करता पिंपातला द्रवपदार्थ गटागट पिऊन टाकला. आणि लगेचच तबकडीच्या दिशेनं पलायन केलं. पाठोपाठ इं-शो बेडकानी चपळाईने तबकडीत उडी मारली आणि दार बंद झालं.
इं-शो बेडकाचं इंधनाविषयीचं म्हणनं बरोबर असावं कारण तबकडी थडथडू लागली आणि परत उडती होऊन अंमळ जास्तच वेगानी अवकाश कापू लागली.

ब)

तीन ते पाच वयोगटातल्या मुलांचे घोळकेच्या घोळके शाळेच्या हॉल मधे शिरले. एकमेकांबरोबर मस्ती करत, किंचाळत असलेली मुलं टेबलावरच्या खाऊच्या दिशेनी झेपावली. वार्षिक संमेलनाच्या कार्यक्रमात नाचून गाऊन आलेली मुलं तहानली-भुकेजली होती. पण आधी कोण नंतर कोण च्या गडबडीत सरबताचा पिंप धडक बसून उपडा पडला! क्षणभर सगळे स्तब्ध झाले. सगळ्यात छोटी मुलं सरबत वाहून गेलं या कल्पनेनी रडं पसरायला लागली. पण पिंपातून काहीच वाहून गेलं नाही कारण पिंप खडखडीत रिकामं होतं!
शेवटी साईनाथ बालक मंदीराच्या मुलांना केक्स आणि वेफर्स वरच भागवावं लागलं कारण ऑरेंज सरबत कुठे गायब झालं हे कोणाला कधीच कळलं नाही.

दुपारच्या वेळी जेव्हा सर्व मांजरं आपापल्या घरात राहणं पसंत करतात त्यावेळी काळ्या-हिरव्या मांजराला तसंच केल्यामुळे एकटेपणाला सामोरं जावं लागलं होतं. त्यामुळेच की काय त्याला त्याच्या एका जुन्या सवंगड्याची आठवण झाली. आठवण झाल्यासरशी त्याला भेटणं अपरिहार्यच होतं… पण तो होता तरी कुठं? मांजराला शेवटचं त्याला सोफ्याखाली पाहिल्याचं आठवलं पण आता तो तिथं नव्हता हे पाहून मांजराला आश्चर्यच वाटलं, “तो कधीच एकटा कुठं पळून जात नाही… कधीही त्रास देत नाही, तो दुसऱ्या उंदरांसारखा नाहीच खरंतर… दिसतो पण कसा गोरा गोरा आणि त्याच्या कापडी पोटानी नाकाला कसल्या गुदगुल्या होतात…हीही ..हीही…” मांजराला आठवूनच हसायला यायला लागलं.
मांजराचा दंगा ऐकून बेबलॉश्कीनी आठ्या पाडून त्याच्याकडे पाहिलं. मांजराला आता पहिल्यांदाच बेबलॉश्कीबद्दल शंका वाटू लागली “बेबलॉश्कीनी तर कापडी उंदराला खेळायला नेलं नसेल???!!” लगेच मांजर बेबलॉश्कीच्या खोलीत गेलं आणि तिथलं दृश्य बघून क्षणभर भयचकीत होऊन उभं राहिलं. एका उंच दोरीवर कापडी उंदराला चिकटवलं होतं आणि त्याच्या शेपटीतून पाणी ठिपकत होतं! अर्थ उघड होता, मांजराचा संशय बरोबर होता, बेबलॉश्कीनीच उंदराला इतक्या उंच चिकटवलं होतं! आता कुठच्याही परिस्थीतीत उंदराला सोडवायलाच हवं होतं. मांजरानी जिवाच्या आकांतानी उड्या मारायला सुरूवात केली.
शेवटी मांजराच्या प्रयत्नांना जेव्हा यश आलं आणि उंदीर त्याच्या हाती आला तेव्हा तो आश्चर्यकारकरीत्या जास्त गोरा आणि मऊ झाल्याचं त्याला जाणवलं!

कुठल्याशा विचारात गढून गेलेला बेबलॉश्की आकाशातल्या अंधाराच्या पार नजर लावून बसला होता. गच्चीत आडवा पडला असल्यामुळे त्याला फक्त ठिपकाळलेलं काळं आभाळ आणि त्या बॅकग्राऊंडवर कठड्यावर बसलेलं मांजर तेव्हढं दिसत होतं. मधूनच आकाशाचा काळा गालीचा अंगावर उतरतोय की काय असा त्याला भास होत होता. त्याच्या मनात आलं “कसला भन्नाट प्रकार आहे हा! मी असा आत्ता या आकाशाकडे बघतोय पण हे आकाश काही खरं नाहिये! म्हणजे तारे, ग्रह, ब्लॅक-होल्स इत्यादी वजा करून उरतं ते अभाळ, म्हणजे नसलेलं काहीतरी! नसलेल्या केव्हढ्यातरी मोठ्या कशाकडेतरी मी बघतोय!” हा मजेदार विचार मनात आल्यामुळे बेबलॉश्कीला मस्त वाटू लगलं. तो नकळतच गाणं गुणगुणु लागला. पण ते गाणं मांजराचं विशेष नावडतं होतं! मांजर रागानी फिस्कारलं आणि कठद्यावरच्या अढळ जागेवरून चटकन उडी मारून लांब कोपऱ्यात जाऊन बसलं.
अंधारातल्या कठड्यावरची ती जागा एकदम रिकामी झाली. बेबलॉश्कीला वाटलं “आत्ता मांजर जिथे होतं तिथे ते आत्ता नाही, मी पण आत्ता इथे आहे पण मग पृथ्वी हलेल आणि तिच्याबरोबर मीही इथून हलेन. पण मला दिसणारं आणि खरं म्हणजे नसणारं हे काळंभोर आकाश कुठे-कुठेच हलणार नाही!”
बेबलॉश्कीला या निश्कर्षाने किंचित गरगरल्यासारखं झालं. मांजर मात्र तोपर्यंत अंगाचं मुटकुळं करून कोपऱ्यात गाढ झोपी गेलं होतं!

अनेक लोकांनी दार वाजवलं त्या दिवशी! काहींना कसल्या कसल्या बिलांचे पैसे हवे होते तर काहींना काय काय गोष्टी बेबलॉश्कीला स्वस्तात विकायच्या होत्या. पण बेबलॉश्की तरी काय करू शकणार होता? सहा वर्षं पुरतील इतक्या टीकाऊ साबणाच्या वड्या किंवा लहान मुलांच्या गंमत गाणी-गोष्टींचा संच त्याच्या काहीच उपयोगाचा नव्हता. बेबलॉश्कीला वाटलं अशा परीस्थीतीत नेहमीच होतं त्याप्रमाणे त्याला खूप वाट बघायला लागणार आहे. “जेव्हा एखादी गोष्ट पटकन घडावी असं वाटतं तेव्हा ती नेहमीच घडायला उशीर लावते आणि कधी-कधी तर ती घडतच नाही असंही होतं…” प्रत्येक विचरासरशी बेबलॉश्की अजूनच उदास होत होता.
बेबलॉश्कीची परिस्थिती अजून किती तरी बिकट होऊ शकली असती पण तसं व्हायच्या आधीच नीना घरात अवतरली!
बेबलॉश्कीने आनंदाने उडीच मारली, “जग खूप सुंदर आहे, नेहमीच इथे चांगल्या गोष्टी घडतात आणि चांगल्या लोकांच्या बाबतीत तर हमखासच…” असं काहीबाही बेबलॉश्कीच्या मनात तरळू लागलं!
“बेबलॉश्की! कित्ती गोड दिसतोय तुला हा शर्ट! ए तुझं मांजर कित्ती गोड आहे रे! ये शोनुल्या माझ्याजवळ, गुंडाच तो कित्ती गोड गोड आहेश तू!”
काळं-हिरवं मांजर चढाई करून येणाऱ्या मुलीला बघून बावचळून गेलं. “या मुलीजवळ जाण्याचा प्रश्नच उद्भवत नाही!” मांजर जोरानी ओरडलं. बेबलॉश्की खूपसे हातवारे करून मांजराला सभ्य वागण्याची विनवणी करू लागला. पण मांजराचा आवेश बघता आता ते काय करणार आहे या विचाराने त्याने भयंकर घाबरून पाहिलं तर मांजर त्याच क्षणी खिडकीतून उडी मारावी की या मुलीला बोचकारावं या ऑप्शन्स चा विचार करत होतं. अचानक एक वेगळाच प्रकार घडला, नीनानी पर्समधून एक छानदार कपकेक काढला आणि मांजरासमोर धरला. दुसऱ्याच क्षणी मांजर नीनाच्या मांडीवर बसून मजेत केक खाऊ लागलं आणि बेबलॉश्कीचा जीव भांड्यात पडला!
पण त्याच क्षणी त्याच्या मनात विचार आला “नीनाला मांजर फारच आवडलंय, आता नीना फक्त मांजराबरोबरच खेळत बसेल की काय? कदाचीत ती फक्त मांजरालाच भेटायला येइल इथून पुढे, किंवा मांजराला बाहेरच्या बाहेरच भेटून निघून जाईल!” बेबलॉश्कीचा जीव एकदम कासावीस व्हायला लागला.
तोच एक वेगळाच प्रकार घडला, नीनानी पर्समधून एक भलंमोठं खोकं काढलं. बेबलॉश्कीनं विचारलं “काय आहे हे?”
“१००० तुकड्यांचं मोट्ठं जिग-सॉ पझल! जेवता जेवता खेळूया?”

शनिवारची सकाळ होती आणि बेबलॉश्की मुळीच अंघोळीला जायला तयार नव्ह्ता. मांजराने मात्र उठल्या उठल्या अंग चाटून टाकलं होतं आणि ते खाणं मिळण्याची वाट पहात बसलं होतं. बेबलॉश्कीकडे त्याने रागावलेल्या डोळ्यांनी पाहून झालं होतं पण बेबलॉश्की काही बधत नव्हता. शेजारच्या काकू जेव्हा त्याच्यासाठी वाटीभर पोहे घेऊन आल्या तेव्हा त्यांनीसुद्धा बऱ्याच नापसंतीने त्याच्याकडे पाहिलं होतं. त्यानंतरही तासभर बेबलॉश्की पोहे खात टीव्ही समोर बसून राहिला. मांजराला असं वाटलं की आज बेबलॉश्की रात्र होइपर्यन्त काही हलणार नाही आणि त्याला काही खायला देणार नाही. मग मांजर खिडकीबाहेर उडी टाकून खाण्याच्या शोधात निघून गेलं.
तासाभराने जेव्हा मांजर आलं तेव्हा बेबलॉश्की इंचभरही हलला नव्हता. मांजराला फक्त एक बारीकसा उंदीरच काय तो मिळाला असल्यामुळे ते उदास होऊन विचार करू लागलं, “आता बेबलॉश्की असं किती दिवस करणार कोणास ठाउक, हे असं आठवडाभर जरी चाललं तर गल्लीतले सगळे उंदीर संपून जातील मग खायचं तरी काय? आणि बेबलॉश्की तरी काय खाईल? शेजारच्या बाई काही नेहमी नेहमी खाण्याची वाटी देत नाहीत काही…”
मांजराच्या विचार-साखळीला थांबवत फोनची घंटा वाजली. बेबलॉश्कीनी नाखुशीनेच फोन उचलला आणि मिनीटभर उत्साहाने बोलत राहीला “हो हो ये ना, मी तयारच आहे.. हो घरीच डिनर करू, एव्हढा स्वयंपाक येतो की मला!”
अचानक अर्धा तास घरात मग तुंबळ युद्धंच झालं, बेबलॉश्कीची आंघोळ, घरातला कचरा, धुण्याचे कपडे, पुस्तकांची लावालावी, किचन मधली साफसफाई धुमधडाक्यात पूर्ण झाली. मांजर हे सगळं बघून चक्रावूनच गेलं पण आता आपल्याला खायला मिळेल अशी बारीक आशा ही त्याला वाटायला लागली. त्याच्या मनातलं ओळखल्याप्रमाणे बेबलॉश्की खाण्याची बशी घेऊन मांजरापुढे बसला “हां खाऊन घे आत्ताच, नंतर त्रास नको काही, आज नीना येणार आहे इकडे!”
मांजराने या बडबडीकडे अर्थातच दुर्लक्ष केलं आणि बशीवर हल्ला केला. जेव्हा दाराची बेल वाजली आणि बेबलॉश्की टुणकन उठून दार उघडायला गेला तेव्हा घराप्रमाणेच मांजराची बशी देखील स्वच्छ झाली होती.

बाहेर ऊन रणरणत होतं आणि काळं-हिरवं मांजर ध्यानस्थ बसलं होतं. बेबलॉश्की कोपऱ्यात कुठल्याशा काळ्या डब्याशी चाळा करत बसला होता. अशा शांत वातावरणात नेहमीच होतं त्या प्रमाणे एक वादळ “गुण-गुण” करत मांजराच्या नाकाभोवती घोंघावू लागलं. मांजराने चमकून डोळे उघडले तर एक मोठ्ठा भुंगा त्याच्या समोर आला. मांजराने तत्परतेने भुंग्याला एक सणसणीत पंजा मारला पण भुंगा बचावला आणि त्वेषाने गुण-गुणु लागला. त्यात भर म्हणून बेबलॉश्की मोठ-मोठ्याने ही-ही करत हसायला लागला. हे पाहून मांजर इरेला पेटलं आणि त्यानं भुंग्याला पंजा मार, त्याच्यावर उडी मार असं काहीबाही करण्याचा सपाटाच लावला. मग थोडा वेळ खूपच गोंधळाचं वातावरण तयार झालं. भुंगा मांजराला न जुमानता ऐटीत उंडारत होता त्यात बेबलॉश्कीने जोरजोरात काळा डब्बा उडवत त्या दोघांभोवती विचित्र आदिवासी नाच करायला सुरूवात केली. मांजर मग जास्तच चेकाळलं आणि त्यानी भुंग्यावर एक जोरदार हल्ला चढवला. भुंगा भेलकांडत खाली येऊन पडला आणि मांजराने त्वरित झडप घालून त्याला तोंडात कोंबलं. पण दुसऱ्याच क्षणी त्यानी भुंग्याला बाहेर ओकून टाकलं कारण भुंगा भलताच बेचव आणि कडक हाडांचा होता! बेबलॉश्की ने लगेच भुंग्याकडे धाव घेतली आणि कसंबसं त्याला त्याच्या पायांवर उभं केलं. बेबलॉश्कीनी भुंग्याला उडण्यासाठी खूप विनवण्या केल्या पण भुंगा जागचा हललाच नाही. मग बेबलॉश्की वेड्यासारखा हातातल्या काळ्या डब्ब्यावर खूप वेळ हात मारत राहिला, पण भुंगा तटस्थपणे आकाशाकडे डोळे लावून शुन्यात बघत राहिला.
मांजराला उगाचाच कसंनुसं वाटलं आणि एक उसासा टाकून ते परत ध्यानस्थ झालं.

बेबलॉश्कीने त्या दिवशी कॅमेऱ्याचे लेन्सेस स्वच्छ केले आणि मेमरी रिकामी केली. मग सायकलवर टांग मारून बेबलॉश्की आणि पुढच्या बास्केट मधे मांजर असे दोघं गावाबाहेर भटकंतीला निघाले. चाकाखालचा रस्ता संपला आणि पायवाट लागली तेव्हा बेबलॉश्कीने एक छानदार झाड पाहून सायकल लावून टाकली. नुकताच पाउस पडून गेल्यामुळे सगळीकडे सुंदर हिरवळ होती. बेबलॉश्की मजेत शीळ मारत कुरणातून फिरू लागला आणि मांजर खुशीत आलं. तिथे मेंढ्यांचा एक मोठा कळप दोन मेंढपाळांना घेऊन आला होता. बेबलॉश्कीने मेंढपाळांशी गप्पा मारल्या, नावा-गावाची चौकशी केली आणि मेंढ्यांचे फोटो काढले तर चालतील का असं विचारलं. मेंढपाळ स्वभावाने चांगला होता, तो म्हणाला हवे तितके फोटो काढा. बेबलॉश्कीने कळपाचे, मेंढीच्या पिल्लाचे, मेंढ्यांबरोबर मांजराचे असे अनेक कलात्मक फोटो काढले. फोटो छान आले आणि तो विचार करू लागला “हे  फोटो वर्तमानपत्राच्या निसर्गावरच्या पुरवणीसाठी द्यावेत, कुणी सांगावं कदाचित नॅशनल जिओग्राफिक सारख्या मॅगझीनलाही आवडतील हे फोटो! पुढे कधी अंतर्राष्ट्रीय प्रदर्शनही भरवता ये ईल…” बेबलॉश्कीचा उत्साह आणि विचारांचा प्रवाह ओसंडून जात होता…तेव्हढ्यात मेंढपाळ कौतुकाने म्हणाला “चांगला छंद आहे तुमचा, काही काही लोकांना आवडतं प्राण्यांचे फोटो काढायला तर काही लोकांना बघायलाही नाही आवडत असे फोटो!” बेबलॉश्की हे ऐकुन एकदम चमकला, प्राण्यांचे फोटो बघायलाही न आवडणारे अनेक लोक त्याला माहीत होते. बेबलॉश्की खिन्न हो ऊन परत निघाला. त्यावेळी काळं हिरवं मांजर एका बऱ्यापैकी मोठ्या मेंढीला घाबरवण्याच्या प्रयत्नात होतं, ते अनिच्छेनेच बेबलॉश्कीबरोबर निघालं.
परतीच्या सुंदर हिरव्या गार वाटेवर वाऱ्याच्या झुळूकी अंगावर घेत बेबलॉश्की प्राण्यांचे फोटो आवडणाऱ्या लोकांचा विचार करू लागला!

गेले काही दिवस बेबलॉश्कीला खूपच जास्त काम पडलं होतं. काम एकदम महत्त्वाचं होतं, ऑफिसमधल्या सर्व वरिष्ठांच त्यावर लक्ष होतं. शेवटी जेव्हा सर्व गोष्टी करून संपल्या तेव्हा बेबलॉश्की आतुरतेनी वरिष्ठांच्या प्रतिक्रियेची वाट पाहू लागला. पुढचे काही दिवस काहीच कळलं नाही तेव्हा त्याला थोडसं अस्वस्थ वाटू लागलं आणि पुढच्या चार दिवसांनी त्याला टेन्शनच आलं. त्याला असं महत्त्वाच्या घडामोडींच्या मधे असणं कससंच वाटू लागलं होतं. शेवटी त्याने विचार केला “बहुतेक कामाचा ताण पडतोय जास्त, कुठंतरी निवांत भटकायला गेलं पाहिजे, काळं-हिरवं मांजर पण कंटाळलंय. एखाद्या हिरव्यागार झाडांच्या सानिद्ध्यातल्या काळ्या मातीच्या प्रदेशात जावं. मांजराला छान वाटेल तिथं, कॅमोफ्लाज झाल्यासारखं. कधी-कधी आपल्याला कोणी वेगळं काढून ओळखत नाही हे सुखावणारं असतं!”
दोन आठवड्यांनी कंपनीला मोठा फायदा झाल्याबद्दल सर्व कर्मचाऱ्यांना कौतुकाची इ-मेल पाठवण्यात आली. बेबलॉश्की त्या रविवारी मांजराबरोबर जवळच्या एका गडावर फिरायला गेला. तिथल्या गर्द वनराईत झाडाच्या सावलीत त्याला गाढ झोप लागली. कोणीही त्याला डिस्टर्ब केलं नाही आणि मांजर मनमोकळेपणानं उंडारत राहिलं.

बेबलॉश्की दुपारचा फळं खात बसला होता, त्याच्या आवडीचं सिताफळ आणि ज्याच्या विषयी त्याचं फार काही मत नव्हतं असं सफरचंद. चाळा म्हणून तो विचार करू लागला, “हे सफरचंद कुठून आलं असेल, आणि हे सिताफळ?” तो राहतो त्या जवळच्याच जिल्ह्यात मुबलक सिताफळं पिकतात हे त्याला ठाऊक होतं. दुसऱ्या देशांमधे सिताफळं मिळत असतील का? असा प्रश्न त्याला पडला आणि मिळत नसतील तर तिथल्या लोकांविषयी त्याला हळहळही वाटली. दुसऱ्याच क्षणी सफरचंद ‘New Zealand’ मधून आलंय याची त्याला खात्री पटली, कारण त्यावर तसं लेबलच चिकटवलेलं होतं. मग त्याला एक भन्नाट कल्पना सुचली, त्यानं सफरचंदाचं लेबल काढून अलगदपणे सिताफळावर लावलं.मग खूष होत त्यानं New Zealand चं सिताफळ मटकवायला सुरुवात केली आणि थोडसं काळ्या-हिरव्या मांजरालाही देऊ केलं. पण New Zealand च काय, कुठल्याच देशातलं सिताफळ मांजराला आवडत नसल्यामुळे बेबलॉश्कीकडे एक तिरस्कारपूर्ण कटाक्ष टाकून ते तिथून पसार झालं!